Νεανική ιδιοπαθής αρθρίτιδα, 5^ο ετήσιο συνέδριο ορθοπαιδικής παίδων, Καβάλα, Μάιος 2010

Κοτρίκη Παρασκευή, Φυσιοθεραπεία, Λούλα Βασιλική, Φυσιοθεραπεία, Κεραμιδά Αναστασία, Φυσιοθεραπεία,Κεχαγιά Χριστίνα, Φυσιοθεραπεία

Σαλαμπάση Σταυρούλα, Φυσιοθεραπεία

Η Νεανική Ιδιοπαθής Αρθρίτιδα (ΝΙΑ) είναι μία χρόνια νόσος που χαρακτηρίζεται από

επίμονη φλεγμονή των αρθρώσεων. Οι τυπικές ενδείξεις της αρθρικής φλεγμονής είναι ο

πόνος, η διόγκωση και ο περιορισμός της κινητικότητας της άρθρωσης. «Ιδιοπαθής»

σημαίνει ότι δε γνωρίζουμε την αιτία της και «νεανική», σε αυτήν την περίπτωση,

σημαίνει ότι τα πρώτα συμπτώματα εμφανίζονται πριν την ηλικία των 16 χρόνων.

Η νόσος δύναται να αντιμετωπιστεί με φυσικοθεραπεία

Τι συμβαίνει στις αρθρώσεις;

Ο αρθρικός υμένας που περιβάλλει την άρθρωση, που είναι συνήθως πολύ λεπτός,

γίνεται πολύ πιο παχύς γιατί γεμίζει από φλεγμονώδη κύτταρα και η ποσότητα του υγρού

που βρίσκεται μέσα στην άρθρωση, αυξάνεται. Τα μαλακά μόρια που περιβάλλουν την

άρθρωση φλεγμαίνουν και αυτά. Όλα αυτά προκαλούν διόγκωση, πόνο και περιορισμό

της κινητικότητας της άρθρωσης. Χαρακτηριστικό της αρθρικής φλεγμονής είναι η

δυσκαμψία της άρθρωσης που προκύπτει έπειτα από παρατεταμένη ανάπαυση. Επομένως

παρουσιάζεται ιδιαίτερα τις πρωινές ώρες (πρωινή δυσκαμψία).

Συχνά το παιδί επιχειρεί να μειώσει τον πόνο κρατώντας την άρθρωση σε μια θέση

μεταξύ κάμψης και έκτασης. Η θέση αυτή ονομάζεται «ανταλγική» για να τονιστεί ότι

επιλέγεται για να μειωθεί ο πόνος.

Αποκατάσταση.

Είναι ένα βασικό συστατικό της θεραπείας. Περιλαμβάνει

φυσικοθεραπεία με κατάλληλες ασκήσεις, καθώς και χρήση ναρθήκων, όταν χρειάζεται,

για να αποφευχθούν παραμορφώσεις και να η διατηρηθεί η φυσιολογική θέση των

αρθρώσεων. Οι ασκήσεις φυσικοθεραπείας πρέπει να αρχίσουν έγκαιρα και να εκτελούνται τακτικά για να διατηρηθεί

το εύρος της κινητικότητας και να αποφευχθούν η μυϊκή ατροφία και οι μόνιμες

παραμορφώσεις.

Η άθληση είναι ένα βασικό στοιχείο της καθημερινής ζωής ενός παιδιού. Ένας από τους

κύριους στόχους της θεραπείας της ΝΙΑ είναι να επιτρέψουμε στα παιδιά να ζήσουν όσο

το δυνατόν πιο φυσιολογική ζωή και να μη θεωρούν τους εαυτούς τους διαφορετικούς

από τους συνομηλίκους τους. Επομένως, η γενική τάση είναι να αφήνουμε τους ασθενείς

να αθλούνται και να τους εμπιστευθούμε ότι θα σταματούν την προσπάθεια όταν

πονέσουν σε κάποια άρθρωση. Παρόλο που η μηχανική καταπόνηση δεν είναι ωφέλιμη

σε μια φλεγμαίνουσα άρθρωση, θεωρείται πως η μικρή βλάβη που μπορεί να

επακολουθήσει είναι πολύ μικρότερη από το ψυχολογικό τραύμα που θα δημιουργηθεί

από την απαγόρευση στο παιδί να εξασκεί αθλήματα με τους φίλους του εξαιτίας της νόσου.